در یک روز گرم تابستان که بوی غریب پاییز هم به مشام میرسید.واز خواندن تقویم واج آرایی حرف (ش) به گوش میرسید . پسری به دنیا آمد با حنجره ای به گرمی شعله

بعدها مردم با نوای این حنجره عاشق شدن /گریستن/شاد شدن و گاهی هم خلوتشان از این صدا لبریز می شد گاهی هم شادی هایشان با این صدا تکمیل می شد.

نامش عباس بود و شهرتش قادری و هنوز بیست سال نداشت که ترانه های عاشقانه اش را مردم زمزمه می کردند و بعضی با این ترانه ها زندگی می کردند.

در تقدس این حنجره همین بس که جز به عشق مردم ایران تارهایش مرتعش نشده است . پس مقدس است این حنجره و قابل تجلیل و احترام .

واما تو اي اسطوره موسيقي دل ها :

هنوز گوش دادن به ترانه هایت مانند نگاه کردن هر روزه و هر لحظه به عقربه های ساعت است که هیچگاه قدیمی و تکراری نمی شود . و هنوز مانند عقربه های ترانه ساعتت نسل ها را یکی پس از دیگری پشت سر می گذاری و برای تمام نسل ها حرفی داری جدید و دوست داشتنی.

امروز بعد از حدود چهل سال فعالیت در عرصه موسیقی گوش ها و روح های زیادی را می بینم که خود را مدیون هنر بی نظیر تو می دانند . ودست های زیادی را رو به آسمان می بینم که خواهان سلامتی و موفقیت تو تا همیشه هستند . و زبان های زیادی را می بینم که در مقابل هنر تو قاصر هستند.

هر چند كه حدود چهل سال هنر و خاطره در اين صفحات محدود وب نمي گنجد ولی با این وجود اين وبلاگ كوچك تقديم به همه ي دوست داران و عاشقان بزرگوار عباس قادري



رضا (نویسنده و پدید آورنده وبلاگ)